وبلاگ شخصی سيد علي موسوي باروق

جناب ابوخالد کابلی می گویند: میهمان حضرت امام باقر (علیه السلام) بودم که برایم غذا آوردند. حضرت فرمودند: بفرمایید بخورید. غذا را که خوردم، دیدم عجب غذای خوشمزه ایست. حضرت فرمودند: ابوخالد، نظرت چیست؟ عرض کردم: آقا جان! غذایی پاک تر و پاکیزه تر از این غذا نخورده بودم، اما به یاد آیه ای افتادم «لَتُسْئَلُنَّ يَوْمَئِذٍ عَنِ النَّعيمِ» (تكاثر : 8)
ابوخالد فکر می کرد که مراد از عبارت "نعیم" در آیه، همین نعمت های ظاهری است که خداوند به انسان داده است که یکی از آنها همین غذاهایی است که خداوند به ما عطا می فرمایند.
حضرت برای اینکه معنی حقیقی نعیم را به وی یاد داده باشند و اینکه به او بفهمانند شأن خداوند أجلّ از این است که در مورد آب و غذایی که به انسان می دهد بخواهد حساب بکشد. می فرمایند: مراد از نعیم، تشیّع و امامت است که از آنها سؤال خواهند نمود. تویی که توفیق یافته ای شیعه امیرالمؤمنین شده ای، از این نعمت سؤال خواهند کرد.