وبلاگ شخصی سيد علي موسوي باروق

در سوره «هل اتی » که سوره اهل بیت است و از امیرالمومنین علیه السلام و اهل بیت او تعظیم شده است. خداوند از هرگونه نعمت­های بهشتی یاد می کند اما از میان این همه پاداش اخروی اصلاً حرفی از حورالعین پیش نمی کشد. از درختهای میوه دار، از نهرهای پرآب، از دست­بندهای نقره، از تختهای زیبا و از کودکان مخلّد وهمچون لؤلؤ غلطان در آنجا، حرف می زند، اما حرفی از حورالعین پیش نمی کشد. اما در سوره های دیگر این­گونه نیست در هرجا که ذکری از نعمتهای بهشتی شده از حور العین و اوصاف آن­ها بیان شده است سوال این است که چرا سوره هل اتی اینگونه نیست؟ سرّ این امر عجیب چیست؟

مفسری است از اهل سنت به­ نام آلوسی می گوید علت این کار این است : « رعایة لحرمة البتول و قرة عین الرسول ...»[1] چون از پاداش امیر المومنین علیه السلام و اهل بیت او صحبت می­کند، با وجود حضرت زهرا سلام الله علیها حرفی از حور العین پیش نکشیده است. و رعایت حرمت حضرت زهرا سلام الله علیها  را نموده است. این نمونه­ ای از ادب قرآنی و الهی است.

 [1] - تفسیر روح المعانی ج۲۹ص۱۵۸