إِنَّا و إِنَّي؛ در کارهای الهی

گاهی وقت‌ها خداوند در قرآن مي‌فرماید: «إِنَّا»؛ به درستي كه «ما» و گاهي بیان می‌کند «إِنَّی»؛ به درستي كه «من». با اینکه همه می‌دانیم کسی غیر از خداوند بر کاری قادر نیست. آنجايي كه خدا كارهايش را خودش مشخصاً انجام بدهد مي‌گويد من كردم. مثل اين كه مي‌گويد «نَبِّئْ عِبادي أَنِّي أَنَا الْغَفُورُ الرَّحيمُ»[1] بخشش فقط كار من است و كار هيچ كس نيست. اما جايي كه كارهايش را با واسطه انجام مي‌دهد مي‌گويد: ما كرديم. اين كه خدا باران مي‌دهد چون بارش باران با واسطه است؛ خورشيد مي‌تابد، آب اقيانوس‌ها بخار مي‌شود ابر تشکیل مي‌شود وآن‌جاست که خداوند می‌فرماید ما باران را نازل کردیم. در مورد قرآن هم همین‌طور است چون به واسطه‌ی جبرئيل نازل مي‌شود می‌فرماید: «إِنَّا أَنْزَلْناهُ في‏ لَيْلَةٍ مُبارَكَةٍ»[2]


[1]. سوره‌ی حجر،آیه 49.

[2]. سوره‌ی دخان،آیه 3.