آیات نورانی و گمراهی
در اينجا در چراغ اشكالى نيست; چرا كه استفاده از آن بستگى به قابليتها و ظرفيتها دارد. باران نازل مىشود; زمين و خاك مستعد، گلُ و زمين شورهزار خار و خس مىروياند. در حالى كه طبيعت باران براى هر دو زمين يكسان است. اين است كه خداوند مىفرمايد: وَاَمَا الذين فى قُلُوبِهم مَرَضٌ فَزادَهُمْ رِجْساً الى رِجْسِهِمْ; و اما آنهايى كه در دلهايشان بيمارى است پليدى بر پليديشان افزوده مىشود. همانطور كه پيامبر سلمان و اباذر و... حتى ابوجهل و ابولهب را به اسلام دعوت كرد ولى قلب پاك سلمان و اباذر آماده دريافت حق و سبب رويش نهال ايمان شد. در صورتى كه همان گفتار پيامبر بر قلب شورهزار ابوجهل و ابولهب تأثير نگذاشت و سبب رويش بخل و كينه و حسادت و... در وجود آنها شد. بنابراين تعجبى ندارد اگر بگوييم آيات قرآن براى انسانهاى گمراه، سبب گمراهى بيشتر مىشود؟!
+ نوشته شده در جمعه ۲۹ آبان ۱۳۸۸ ساعت 0:33 توسط موسوي باروق
|
حوزوي سطح 3 فقه و اصول